כִּי בֵיתִי בֵּית־תְּפִלָּה יִקָּרֵא לְכָל־הָעַמִּים
וַהֲבִיאוֹתִים אֶל־הַר קָדְשִׁי וְשִׂמַּחְתִּים בְּבֵית תְּפִלָּתִי עוֹלֹתֵיהֶם וְזִבְחֵיהֶם לְרָצוֹן עַל־מִזְבְּחִי כִּי בֵיתִי בֵּית־תְּפִלָּה יִקָּרֵא לְכָל־הָעַמִּים׃
Even them will I bring to My holy mountain, And make them joyful in My house of prayer; Their burnt-offerings and their sacrifices Shall be acceptable upon Mine altar; For My house shall be called A house of prayer for all peoples.
זכריה שטעלט זיך פֿאָר מענטשן ״פֿון אַלע שפּראַכן פֿון די גויים״ קומענדיק קיין ירושלים. זיי האַלטן זייערע שפּראַכן. זיי קומען ווי זיי זענען.
די נעמען פֿון צוואַנציק שפּראַכן אָרדענטלעך אַרום ירושלים.
דער רמב״ם פּסקנט אַז די חסידי־אומות־העולם האָבן אַ חלק אין עולם־הבא. די נבֿיאים מאָלן פֿעלקער וואָס דערקענען גאָט און בלײַבן פֿעלקער.
בײַ דער חנוכּת־הבית פֿון דעם ערשטן בית־המקדש בעט שלמה גאָט צו הערן דעם נכרי וואָס קומט פֿון אַ ווײַטן לאַנד און דאַוונט צו דעם הויז, ״כּדי אַלע פֿעלקער פֿון דער ערד זאָלן וויסן דײַן נאָמען״.
ישעיהו רעדט וועגן נכרים וואָס פֿאַרבינדן זיך מיט גאָט, און פֿון פֿעלקער וואָס שטראָמען צום באַרג פֿון דעם הויז צו לערנען.
אין אַ צוקונפֿטיקער תּקופֿה קומען פֿיל פֿעלקער זוכן גאָט אין ירושלים, און די פֿעלקער פֿײַערן דאָרט סוכּות יאָר איין יאָר אויס.
מלאכי זאָגט אַז גאָטס נאָמען איז גרויס צווישן די פֿעלקער פֿון אויפֿגאַנג פֿון דער זון ביז איר אונטערגאַנג.
אַבֿרהמס משפּחה איז אויסגעקליבן כּדי אַלע משפּחות פֿון דער ערד זאָלן געבענטשט ווערן דורך איר. ישׂראל הייסט אַ מלוכה פֿון כּהנים: אַ כּהונה עקזיסטירט כּדי צו דינען אַנדערע.
אין דעם צווייטן בית־המקדש האָבן נכרים געקענט אַרײַנגיין אין הר־הבית אַלײן און האָבן געבראַכט קרבנות. אַ גיטער, דער סורג, האָט אָנגעצייכנט די ליניע וואָס זיי האָבן נישט איבערגעטראָטן; אַ גריכישער וואָרענונג־שטיין דערפֿון איז געבליבן.
די קדושה איז געווען אין מדרגות פֿאַר אַלעמען: די מערסטע יידן האָבן אויך נישט געקענט אַרײַן אין די אינעווייניקסטע עזרות, און אין קודש־הקדשים איז אַרײַן נאָר איין מענטש.
ווי אַזוי דער צוגאַנג וואָלט געאַרבעט אין אַ צוקונפֿטיקן בית־המקדש ווערט נישט באַשטימט אין די מקורים וואָס די דאָזיקע זײַט פֿאַרלאָזט זיך אויף. ישעיהו גיט דעם הויז אַן אַלגעמיינעם ציל. די זײַט צוזאָגט נישט קיין כּללים וואָס זי קען נישט באַלעגן.
ניין, נישט אין דעם געווײַנטלעכן מיסיאָנער־זין. יידישקייט זוכט נישט קיין גרים און נעמט אויף די אויפֿריכטיקע.
די נבֿיאישע האָפֿענונג איז אַז אַלע מענטשן זאָלן דערקענען און דינען דעם איינעם גאָט, יעדעס פֿאָלק אין זײַן אָרט און זײַן שפּראַך, נישט אַז אַלע זאָלן ווערן יידן.
זײַן פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט איז געגעבן צו ישׂראל: די מיצווה, די כּהונה, די עבודה. זײַן ציל דערגרייכט אַלעמען.
ביידע זענען אין די טעקסטן צוזאַמען, און די מסורה האָט קיינמאָל נישט געפֿילט אַ באַדערפֿעניש צו קלײַבן צווישן זיי.
