זכר למקדש
װי אַזױ די אָפּװעזנהײט איז געבליבן דאָ
רוים האָט חרוב געמאַכט דאָס געבײַדע. די יידישע ציוויליזאַציע האָט זיך אָפּגעזאָגט לאָזן עס ווערן אַ פֿאַרגאַנגענהייט.
תּפֿילה
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.דרײַ מאָל אַ טאָג בעט די עמידה אַז ירושלים זאָל װערן װידער אױפֿגעבױט און די עבֿודה זאָל זיך אומקערן צום הױז.
תּעניתים
משנה / תּלמוד: פֿאַרצײכנט אין דער משנה אָדער גמרא, די רבנישע טעקסטן װאָס היטן אױף דעם מנהג און דין פֿון בית־המקדש.דער זיבעצנטער תּמוז און דער נײַנטער אָבֿ צײכענען די דורכברעכונג פֿון די מױערן און דאָס פֿאַרברענען ביידע בתּים. זכריה זעט פֿאָראױס אַז די תּעניתים װעלן זיך פֿאַרװאַנדלען אין טעג פֿון שׂמחה.
חתונות
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.תּהילים קל״ז װערט געזאָגט אונטער דער חופּה און מען צעברעכט אַ גלאָז. די גמרא דערציילט װעגן אַ חכם װאָס האָט צעבראָכן אַ גלאָז כּדי צו מעסיקן די שׂמחה בײַ זײַן זונס חתונה; דער שפּעטערדיקער מנהג האָט פֿאַרבונדן דעם מעשׂה מיט אָבֿלות אױף ירושלים.
היים
משנה / תּלמוד: פֿאַרצײכנט אין דער משנה אָדער גמרא, די רבנישע טעקסטן װאָס היטן אױף דעם מנהג און דין פֿון בית־המקדש.דער טראַדיציאָנעלער מנהג לאָזט איבער אַ קלײן קװאַדראַט אין הױז אומגעענדיקט, אַקעגן דער טיר, אַ זכר צו ירושלים.
די שיל
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.שילן װערן געבױט מיט די פּנימער צו ירושלים, און די גמרא לײענט יחזקאלס ״מקדש־מעט״ װי די בתּי־תּפֿילה און בתּי־מדרשים אין גלות.
פּאָעזיע
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.אױף תּשעה־באָבֿ זאָגט מען קינות. אױף יום־כּיפּור דערציילט דער עבֿודה־פּיוט איבער די עבֿודה פֿון כּהן גדול שורה נאָך שורה.
לשנה הבאה בירושלים
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.דער סדר ענדיקט זיך מיט די װערטער, און אױך יום־כּיפּור אין אַ סך קהילות. זײ דריקן אױס די האָפֿענונג פֿון אומקערן אין אַ ברײטן זין, נישט נאָר דעם װידערבױ פֿון בית־המקדש.
סוכּות
משנה / תּלמוד: פֿאַרצײכנט אין דער משנה אָדער גמרא, די רבנישע טעקסטן װאָס היטן אױף דעם מנהג און דין פֿון בית־המקדש.נאָכן חורבן האָט רבן יוחנן בן זכאי געתּקנט אַז דער לולבֿ זאָל גענומען װערן אַלע זיבן טעג אומעטום, ״זכר למקדש״. די ערבֿה פֿון הושענא־רבה דערמאָנט די ערבֿות רונד ארום מזבח.
טעגלעכס לערנען
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.אַ סך זאָגן יעדן פֿרימאָרגן די פּרשיות װעגן די קרבנות. די גמרא לערנט אַז װער עס לערנט די תּורה פֿון אַ קרבן װערט אָנגערעכנט װי ער װאָלט עס מקריבֿ געװען.
הלכות װאָס װערן געהאַלטן לעבעדיק
הלכה: רמב״ם: געפּסקנט װי אידישע הלכה דורך דעם רמב״ם אין משנה־תּורה.די משנה פֿאַרצײכנט די מאָס און די עבֿודה פֿון בית־המקדש אין פּרטים, און דער רמב״ם פּסקנט זײ פֿאַר הלכה פֿאַר דער צײַט װען זײ װעלן װידער קענען װערן געהאַלטן. די סײַט איז געבױט אױף די טעקסטן.
קונסט
היסטאָרישער פֿאַרצײכענונג: אַלטע היסטאָרישע שריפֿט װי יוסף בן מתתיהו. היסטאָרישע עדות, נישט קײן רעליגיעזע הלכה.די מנורה איז געװאָרן דער סימן פֿון אידישן זכּרון, אױסגעהאַקט אין שטײן דורך רוים אױפֿן שער פֿון טיטוס און זײַט דעמאָלט געמאָלן אין מאָזאַיִקן און האַנטשריפֿטן.
טרערן
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.די גמרא לערנט אַז זײַט דעם חורבן זײַנען פֿאַרשלאָסן די טױערן פֿון תּפֿילה, אָבער די טױערן פֿון טרערן זײַנען נישט פֿאַרשלאָסן.
אִם־אֶשְׁכָּחֵךְ יְרוּשָׁלִָם תִּשְׁכַּח יְמִינִי׃ תִּדְבַּק־לְשׁוֹנִי לְחִכִּי אִם־לֹא אֶזְכְּרֵכִי אִם־לֹא אַעֲלֶה אֶת־יְרוּשָׁלִַם עַל רֹאשׁ שִׂמְחָתִי׃
If I forget thee, O Jerusalem, Let my right hand forget her cunning. Let my tongue cleave to the roof of my mouth, If I remember thee not; If I set not Jerusalem Above my chiefest joy.
שִׂמְחוּ אֶת־יְרוּשָׁלִַם וְגִילוּ בָהּ כָּל־אֹהֲבֶיהָ שִׂישׂוּ אִתָּהּ מָשׂוֹשׂ כָּל־הַמִּתְאַבְּלִים עָלֶיהָ׃
Rejoice ye with Jerusalem, And be glad with her, all ye that love her; Rejoice for joy with her, All ye that mourn for her;