דער ערשטער בית־המקדש

דוד קויפֿט אַ גורן, בויט אַ מזבח און דערקלערט עס פֿאַר דעם אָרט פֿון גאָטס הויז. דברי־הימים רופֿן דעם באַרג מוריה.

אַ הויז זעכציק אַמות לאַנג, צוואַנציק ברייט און דרײַסיק הויך, געבויט פֿון שטיין געענדיקט אין שטיינברוך, אַזוי אַז מען האָט נישט געהערט אויפֿן אָרט קיין אײַזערנע כּלי.

די כּהנים ברענגען דעם ארון אונטער די פֿליגל פֿון צוויי גרויסע כּרובֿים, און דער וואָלקן פֿולט דאָס הויז.

דער הימל קען נישט אַרײַננעמען גאָט, זאָגט שלמה; דאָך בעט ער אַז יעדע תּפֿילה צו דעם דאָזיקן הויז זאָל געהערט ווערן, אויך דעם נכרי׳ס.

די נבֿיאים וואַרענען אַז דאָס הויז איז קיין גאַראַנטיע נישט אָן גערעכטיקייט. ירמיהו לאַכט פֿון די וואָס זאָגן ״היכל ה׳ המה״ ווי אַ שמועס.

נבֿוכדנצרס אַרמיי ברענט דאָס הויז פֿון גאָט און די הײַזער פֿון ירושלים.

הײַנטיקע היסטאָריקער דאַטירן דעם חורבן אויף 587 אָדער 586 פֿאַר דער צײַט. די טראַדיציאָנעלע רבנישע כראָנאָלאָגיע שטעלט אים אַרום 165 יאָר שפּעטער, מערסטנס ווײַל זי רעכנט אַנדערש די פּערסישע תּקופֿה.

די זײַט ווײַזט ביידע און קלײַבט נישט צווישן זיי.