זרמים
וווּ יידן זענען אַנדערש הײַנט
וואָס איז געמיינזאַם: די היסטאָרישע תּפֿילה פֿון יעדער געמיינדע האָט געבעטן ירושלים און דעם בית־המקדש, תּשעה־באָבֿ איז געהאַלטן געוואָרן ווי אַן אָבֿלות־טאָג, און דער סדר האָט זיך געענדיקט מיט ירושלים. וואָס איז אַנדערש הײַנט איז ווי אַזוי די דאָזיקע ווערטער ווערן געדאַוונט, געביטן אָדער פֿאַרשטאַנען.
אָרטאָדאָקסיש און טראַדיציאָנעל
דער טראַדיציאָנעלער סידור היט אױף קלאָרע בקשות פֿאַר װידערבױ פֿון ירושלים, אומקערן די עבֿודה פֿון בית־המקדש, און אין מוסף די קרבנות פֿון טאָג.
קאָנסערװאַטיװ / מסורתּי
זײערע סידורים היטן אױף די תּפֿילות פֿאַר ירושלים און ציון. אין מוסף דערמאָנט מען די קרבנות געװײנלעך װי דאָס װאָס אונדזערע אָבֿות האָבן מקריבֿ געװען, נישט װי עפּעס װאָס מען בעט װידער.
רעפֿאָרם
זײַט דעם נײַנצנטן י״ה האָט די רעפֿאָרם־ליטורגיע אַראָפּגענומען די בקשות צו אומקערן די קרבן־עבֿודה. אַ סך תּפֿילות פֿאַר ירושלים און ציון בלײַבן, אָפֿט פֿאַרשטאַנען אַנדערש.
רעקאָנסטרוקציאָניסטיש
אירע ליטורגיע נעמט אױך אַראָפּ אָדער דײַט אױס אױף אַן אַנדער אופֿן די בקשות צו אומקערן קרבנות, בשעת זי היט אָפּ ירושלימס אָרט אין דער אידישער זכּרון און פֿאָלקסשאַפֿט.
אַ אַלגעמיינע אײַנזאַמלונג פֿון די אַרויסגעגעבענע סידורים פֿון די באַוועגונגען. דער מינהג איז אַנדערש צווישן קהילות און יחידים אין יעדער באַוועגונג, און די דאָזיקע זײַט רעדט נישט אין נאָמען פֿון קיינעם.