אַ עולה־רגל פֿון גליל
סצענע 1 פֿון 7
אַװעקגײן פֿון דער היים
די תּורה בעט יעדע משפּחה ״לראות את פני ה׳״ דרײַ מאָל אין יאָר. אײַער דאָרף גײט אַרױס טעג פֿאַרן יום־טובֿ, מיט עסן אױפֿן װעג. עמעצער הײבט אָן אַ מזמור, און די איבעריקע שליסן זיך צו.
סצענע 2 פֿון 7
דער ערשטער בליק
אױפֿן לעצטן רוקן דערשײַנען די מױערן פֿון ירושלים, און איבער זײ דער בלײכער טורעם פֿון היכל. עמעצער זאָגט: ״שמחתי באמרים לי בית ה׳ נלך. עמדות היו רגלינו בשעריך ירושלים.״
סצענע 3 פֿון 7 · הר־הבית
צוגרײטונג
איר טובלט זיך אין אַ מקווה פֿאַרן אַרױפֿגײן. בײַם אַרײַנגײן אױפֿן באַרג דרייט איר זיך רעכטס מיט דעם עולם און גײט אַרום; אַ פֿרױ װאָס גײט אין דער פֿאַרקערטער ריכטונג איז אַן אָבֿלת, און מענטשן זאָגן צו איר: ״דער װאָס שכינט אין דעם הױז זאָל דיך טרײסטן״.
סצענע 4 פֿון 7 · די עזרה (אינעװײניקסטער הױף)
די דרײַ כּיתּות
אין נאָכמיטאָג פֿון דעם פֿערצנטן גײט אײַער כּת אַרײַן אין דער עזרה מיט איר פּסח־שעפּסל. די טירן װערן פֿאַרמאַכט. מען בלאָזט אין חצוצרות. כּהנים שטײען אין רײען מיט זילבערנע און גאָלדענע בזיכים און גיבן זײ פֿון האַנט צו האַנט צום מזבח.
סצענע 5 פֿון 7 · די פֿופֿצן מעלות
הלל
די לויִם זאָגן הלל בשעת אײַער כּת איז אינעװײניק. די משנה באַמערקט אַז די דריטע כּת איז געװען אַזױ קלײן אַז די לויִם זײַנען קײנמאָל נישט אָנגעקומען צום אָנהײב פֿון תּהילים קט״ז.
סצענע 6 פֿון 7
די סעודה
יענע נאַכט, אין אַ געבאָרגטן צימער אין ירושלים, עסט אײַער כּת דעם פּסח־קרבן מיט מצה און מרור און דערציילט די געשיכטע פֿון יציאת־מצרים. דער זעלבער סדר װערט נאָך אַלץ געהאַלטן בײַ יעדן סדר.
סצענע 7 פֿון 7
היים
אױפֿן װעג צו צפֿון הײבט זיך דער מזמור װידער אָן. דער געזאַנג װאָס איר האָט געזונגען בײַם אַרױפֿגײן איז דער געזאַנג װאָס איר טראָגט אַהײם.
דערציילנדיקער פּרט, נישט קיין מקור־באַגרינדעטע טענה.