עלייה לרגל
אַרױפֿגײן קײן ירושלים
1. היים
אַװעקגײן פֿון דער היים
דרײַ מאָל אַ יאָר רופֿט די תּורה דאָס פֿאָלק זיך צו באַוויזן אויפֿן אויסגעקליבענעם אָרט, און נישט קומען ליידיק.
2. דער װעג
אױפֿן װעג
די ביכּורים־עולים האָבן זיך פֿאַרזאַמלט אין דער הויפּטשטאָט פֿון זייער געגנט און איבערנעכטיקט אויפֿן אָפֿענעם פּלאַץ. אין דער פֿרי האָט דער אויפֿזעער אויסגערופֿן: ״קומט מיר זאָלן אויפֿשטיין און אַרויפֿגיין צו ציון״, און אַ פֿלייט האָט געשפּילט פֿאַר זיי.
די שירי־המעלות (קכ׳ ביז קלד׳) ווערן אָפֿט פֿאַרבונדן מיט עולי־רגל אויפֿן וועג; די משנה פֿאַרבינדט זיי מיט די פֿופֿצן מעלות אין בית־המקדש. ווי זיי זענען געזונגען געוואָרן אויפֿן וועג ווייסט מען נישט.
אַן אָפֿענע פֿראַגע: די קװאַלן שטימען נישט אָדער שװײַגן. די סײַט קלײבט נישט אױס קײן ענטפֿער.
3. ירושלים
אױפֿגענומען אין שטאָט
לעבן ירושלים זענען די באַאַמטע אַרויס זיי אַנטקעגן, און די בעלי־מלאָכות פֿון שטאָט זענען אויפֿגעשטאַנען פֿון זייער אַרבעט צו באַגריסן די עולי־רגל מיטן נאָמען פֿון זייער שטאָט.
4. דער אַרױפֿקלעטערן
די עלײה
אויף העברעיִש הייסט די עליה־לרגל עלייה, אַרויפֿגיין. פֿון דעם ירדן־טאָל קלעטערט דער וועג אַרום טויזנט מעטער. און ווען איר קלעטערט, ווײַזט זיך דער בית.
A Song of Ascents; of David. I rejoiced when they said unto me: 'Let us go unto the house of the LORD.' Our feet are standing within thy gates, O Jerusalem;
The Holy Scriptures: A New Translation 5. פֿאַרן אַרײַנגײן
טהרה
קיינער איז נישט אַרײַן אין דער עזרה, ווי ריין ער זאָל נישט זײַן, אָן פֿריער זיך טובֿלען. די וואָס זענען טמא פֿון אַ מת האָבן געדאַרפֿט זיבן טעג און הזאה איידער זיי האָבן געקענט אַרײַן.
6. דער בית־המקדש
אַרײַנגײן אױפֿן באַרג
אַלע זענען אַרײַן פֿון רעכטס, אַרומגעגאַנגען און אַרויס פֿון לינקס. אַן אָבֿל איז געגאַנגען אין דער פֿאַרקערטער ריכטונג, און די וואָס האָבן אים באַגעגנט האָבן געזאָגט: ״דער וואָס וווינט אין דעם דאָזיקן הויז זאָל דיך טרייסטן״.
7. די הײפֿן
קרבן און תּפֿילה
די עולי־רגל האָבן געבראַכט יום־טובֿדיקע קרבנות, ביכּורים אין זייער צײַט און זייערע תּפֿילות, זיך ווענדנדיק צום היכל. די עזרות זענען געווען פֿול, און דאָך דערמאָנט די משנה אַז מען איז געשטאַנען געדרייט צוזאַמען און דאָך געהאַט אָרט זיך צו בוקן.
8. ירושלים
דער יום־טובֿ
״און דו זאָלסט זיך פֿרייען פֿאַר ה׳ דײַן גאָט״: מיט דער משפּחה, די קנעכט, דעם לוי, דעם גר, דעם יתום און דער אלמנה. דער יום־טובֿ איז געווען אַ געמיינזאַמע סעודה און אַ געמיינזאַמע שטאָט.
9. װידער אין דער היים
דער װעג צוריק
און דערנאָך דער וועג צוריק. וואָס די עולי־רגל האָבן געטראָגן אַהיים איז געווען אַ זכּרון פֿון איין אָרט, געמיינזאַם פֿאַר אַ גאַנצן פֿאָלק.
דערציילנדיקער סוף, נישט קיין מקור־באַגרינדעטע טענה.