עלײה־לרגל און די פֿיר מינים
תּורה־טעקסט: געזאָגט אין די פֿינף ספֿרים תּורה.די תּורה בעפֿױלט צו נעמען פֿיר מינים און זיך פֿרײען פֿאַר גאָט זיבן טעג. אין בית־המקדש האָט מען גענומען דעם לולבֿ אַלע זיבן טעג.
סוכות
סוכּות אין הויז
15 ביז כ״א תּשרי, דערנאָך שמיני־עצרתדער דריטער רגל. בײַ טאָג װערט װאַסער אױסגעגאָסן אױפֿן מזבח; בײַ נאַכט פֿלאַמט עזרת־נשים מיט ליכט און טאַנץ.
וווּ עס איז געשען
דער זעלביקער מאָדעל, באַלויכטן פֿאַר סוכּות. די אויסגעהויבענע געביטן טראָגן די סדרים פֿון יום־טובֿ.
די נוסחאות פֿון סוכּות
דער נסך־המים
משנה / תּלמוד: פֿאַרצײכנט אין דער משנה אָדער גמרא, די רבנישע טעקסטן װאָס היטן אױף דעם מנהג און דין פֿון בית־המקדש.יעדן פֿרימאָרגן איז אַ גאָלדענע פֿלאַש אָנגעפֿילט געװאָרן בײַ דער שילוח־קװעל און אַרױפֿגעטראָגן דורכן שער־המים. דער כּהן האָט אױסגעגאָסן װאַסער אין איין זילבערנעם שיסל אױפֿן מזבח און װײַן אין דעם אַנדערן. דער עולם האָט אים געשריגן אַז ער זאָל אױפֿהײבן זײַן האַנט, כּדי אַלע זאָלן זען.
די ערבֿות
משנה / תּלמוד: פֿאַרצײכנט אין דער משנה אָדער גמרא, די רבנישע טעקסטן װאָס היטן אױף דעם מנהג און דין פֿון בית־המקדש.הױכע ערבֿה־צװײַגן זײַנען אָפּגעשניטן געװאָרן אין מוצא אונטער ירושלים און געשטעלט אַרום דעם מזבח, זײערע שפּיצן געבױגן איבער אים. יעדן טאָג איז דער עולם אַרומגעגאַנגען דעם מזבח איין מאָל, און זיבן מאָל אין זיבטן טאָג.
שׂמחת־בית־השואבֿה
משנה / תּלמוד: פֿאַרצײכנט אין דער משנה אָדער גמרא, די רבנישע טעקסטן װאָס היטן אױף דעם מנהג און דין פֿון בית־המקדש.בײַ נאַכט זײַנען גאָלדענע לײַכטערס אָנגעצונדן געװאָרן אין עזרת־נשים מיט פֿאַנטשעס געמאַכט פֿון די אָפּגעטראָגענע בגדים פֿון די כּהנים. עס איז נישט געװען קײן הױף אין ירושלים װאָס איז נישט באַלױכטן געװאָרן דורך זײ. פֿרומע אַנשי־מעשׂה האָבן געטאַנצט מיט פֿאַקלען און די לויִם האָבן געשפּילט אױף די פֿופֿצן מעלות. די משנה זאָגט: װער עס האָט עס נישט געזען האָט קײנמאָל נישט געזען שׂמחה.
זיבעציק פֿאַרן
קלאַסישע פּרשנות: אַ לײענונג פֿון אַ טראַדיציאָנעלן מפֿרש. אַנדערע קענען לײענען דעם טעקסט אַנדערש.די קרבנות פֿון יום־טובֿ הײבן זיך אָן מיט דרײַצן פֿאַרן אין ערשטן טאָג און גײען אַראָפּ איינער אין טאָג ביז זיבן: זיבעציק אין גאַנצן. די גמרא לײענט די זיבעציק װי מקריבֿ פֿאַר די זיבעציק אומות־העולם.
די פֿעלקער און סוכּות
נבֿואה פֿון תּנ״ך: געזאָגט אין נבֿיאים אָדער כּתובֿים.זכריה זעט אַלע פֿעלקער גײן אַרױף קײן ירושלים יאָר אײַן יאָר אױס צו האַלטן סוכּות, און פֿאַרבינדט דעם יום־טובֿ מיט רעגן פֿאַר דער גאַנצער װעלט.
וְהָיָה כָּל־הַנּוֹתָר מִכָּל־הַגּוֹיִם הַבָּאִים עַל־יְרוּשָׁלִָם וְעָלוּ מִדֵּי שָׁנָה בְשָׁנָה לְהִשְׁתַּחֲוֺת לְמֶלֶךְ ה׳ צְבָאוֹת וְלָחֹג אֶת־חַג הַסֻּכּוֹת׃
And it shall come to pass, that every one that is left of all the nations that came against Jerusalem shall go up from year to year to worship the King, the LORD of hosts, and to keep the feast of tabernacles.
סוכּות הײַנט
סוכּות װערט געהאַלטן אין דער סוכּה און מיט די פֿיר מינים. דאָס אַרומגײן אין שיל מיטן לולבֿ (הושענות) און די ערבֿה פֿון הושענא־רבה דערמאָנען די ערבֿות פֿון בית־המקדש.